مرغان شاخسار طرب
 
قالب وبلاگ
نويسندگان
آخرين مطالب
لینک دوستان
پيوندهای روزانه
ای عاشقان٬ ای عاشقان پیمانه‌ها پر خون کنیـد
وز خون دل چون لاله ها رخساره‌‌ها گلگون کنیــد
 
آمد یکی آتـش سوار٬ بیـرون جهیـد از ایـن حصـار
تا بردمد خورشیــد نو شب را ز خود بیـرون کنیــد
 
آن یــوسف چــون ماه را از چاه غـم بیـرون کشید
در کلبهء احزان چرا ایــــــن نالـــــهء محزون کنیـــد
 
از چشم ما آیــیـــنه‌ای در پیـــــش آن مه‌رو نهیــد
آن فتنهء فتــــانه را بر خویـــــشتن مفتون کنیـــــد
 
دیوانه چون طغیـــــــان کند زنجیــر و زندان بشکند
از زلف لیـــلی حلقه‌ای در گــــردن مـــجنون کنیــد
دیدم به خواب نیمه‌شب خورشید و مه را لب‌به‌لب
 
تعبیر این خوابِ عجب٬ ای صبح‌خیزان٬ چون کنید
نوری برای دوستــان٬ دودی به چــشم دشمنـان!
من دل بر آتش مــی‌نهم٬ این هیمه را افـزون کنید
 
زین تخت و تاج سرنگون تا کی رود سیـلاب خون؟
این تخـــت را ویــران کنید٬ این تاج را وارون کنیــــد
 
چندیـــن که از خم در سبو خــون دل ما مــــی‌رود
ای شاهدان بزم کیــــن پیمانـــه‌ها پر خون کنیـــد
       
       " سایه "
[ ٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ ] [ ٤:۳۱ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

عزیزان 

      دوستان 

نازنینان 

بهار و فصل گل انار از راه رسید

 

و .. 


جامه ی زیبا و رنگین اش تن سرد زمستان را پوشانید .. 

 

امید است که .. 

 

مهر و محبت به طبع این فصل قشنگ بر سایه تیره ی کینه و بغض

و حسد خودتمایی کرده  ..

خاطرات بهاری و رنگارنگی را بر صفحه دل به نمایش بگذارد

 

و ..


برق خوشبختی و رضایت در نگاه موج زند ..

 

دوستتان دارم .... 

                                                           همراه همیشگی شما  

                                                                      ( سمیرا )

                                                                    بهار نود و دو 

نیک بیاندیشیم و نیک نگاه کنیم

لیک گفتار و پندار را زیبا کنیم 

صفحه ی دل را با قلم مهر رنگین 

جام محبت را از عشق لبریز کنیم !!

 

 

 آسمان دلتان نور افشان .. 

 

[ ٩ فروردین ۱۳٩٢ ] [ ۸:۱٦ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

 

شب، همه دروازه‌هایش باز بود

آسمان چون پرنیان ناز بود

 

گرم، در رگ های‌ ما، روح شراب

همچو خون می‌گشت و در اعجاز بود

 

با نوازش‌های دلخواه نسیم

نغمه‌های ساز در پرواز بود

 

در همه ذرات عالم، بوی عشق

زندگی لبریز از آواز بود

 

بال در بال کبوترهای یاد

روح من در دوردست راز بود

 

                                                                         فریدون مشیری 

 

-------------------------------------------------------  

پ.ن.الف. عزیزان تشکر می کنم از صفای حضورتان و اینکه تنهایم نگذاشتید .. دوستتان دارم .

پ.ن .ب. شکوفایی گل لبخند , روی غنچه لبان قشنگتان را آرزومندم و به قول استاد مشیری عزیز :

 خنده را تا یاد دارم، شاد و شیرین و شکرریز است

چهره‌هایی هست اما این زمان

پیش چشم ما و پیرامون‌مان

خنده‌هاشان شوم و تلخ و نفرت‌انگیز است

 

خنده پیروزی یغماگران

سنگدل جمعی که می‌خندند خوش،

                    بر گریه‌های دیگران!

غافل‌اند اینان که چشم روزگار

با سرانجام چنین خوش خنده‌هایی آشناست

گریه‌هایی در پی این خنده‌هاست!

 

[ ۳ بهمن ۱۳٩۱ ] [ ٥:٢٧ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 
شبانه 
 
 
مرا
  تو
بی‌سببی
  نیستی.

به‌راستی
 

صِلتِ کدام قصیده‌ای
  ای غزل؟
ستاره‌بارانِ جوابِ کدام سلامی
  به آفتاب

از دریچه‌یِ تاریک؟

 

کلام از نگاهِ تو شکل‌می‌بندد.
خوشا نظر بازیا که تو آغازمی‌کنی!

 

پسِ پشتِ مردمکان ات
 
فریادِ کدام زندانی‌ست
  که آزادی را
به لبانِ برآماسیده
  گلِ سرخی پرتاب‌می‌کند؟ــ
ورنه
  این ستاره‌بازی
حاشا
  چیزی بدهکارِ آفتاب نیست.

 

نگاه از صدایِ تو ایمن‌می‌شود.
چه مومنانه نامِ مرا آوازمی‌کنی!

 

و دلت
کبوترِ آشتی‌ست،
درخون‌تپیده
به بامِ تلخ.

بااین‌همه
چه بالا
چه بلند
پروازمی‌کنی!

"احمد شاملو " 

[ ٢٠ آذر ۱۳٩۱ ] [ ٥:٢٩ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

   فیلمنامه امروز و دیروز منه من ..

 

 

   

کلمات از دستم می گریزند و کنج ریخت و پاش ذهنم کز می کنند ..

رونوشت ها ..

          دهن دره ها و  ..

                     وراجی ها ته مانده گفت و گوی من و توست ..

 

واژگان پر می کشند  ..

        و در پراکندگی سطر ها و آغوش زمستانی سرد نگاه ها .. 

بال می زنند ..

سرانجام ما .. 

نقطه است و سر ِ خط ;

                           که سرخط جدایی ست .. 

 

  در اتاقکی سرد و مقفول ..

                           در دوئل  عشق و نیاز ..

                                       چون ناگزیری زندگی از مرگ و ..

                                                           و اسارت قلب در سینه ..

   سکانس آزاردهنده ایست ..


"باید روح غبار گرفته ام  را بتکانم "


صحنه ایی تصادفی در چهار راه حافظه ام را اینگونه باز یابی می کنم   :


آنگاه که منزلتی نبود ..

نه گرمایی و نه همجواری ..

  در گیر و دار خوانش ابیات کبود پریشانی و درماندگی ..

 در پناه تو و بازوان پر مهرت که چیدمان آرامشم بودند ..

 آنگاه که امور داغون زمانه ام را با محبت گچ گرفتی ..

جوشی خوردم آتشین !

 

اکنون  به ناگریزی از فردا .. 

    گرچه وراجی ها ..

                رونوشت ها و ..

                دهن دره ها ته مانده گفت و گوی امروز من و تو بودند  !


دنائت را دستگیری نمی کنم و به طمع حادثه ایی بهتر ..

به باز سازی صحنه ایی ویژه اینگونه قناعت می کنم   :

شیشه ارغوانی خاطرات را در قفس کائنات ذهنم ..

چونان جلا میدهم تا به یاد خورده نواخته ی سازهای سرخ

گذشته خوشی ها باز گردند ..

 

در انتخاب جلوه ایی ویژه ..

از خوشبختی امیدواری به خوشبختی بگو ..

راستی چه بود و کی دوباره از راه می رسد؟

کی و چگونه بی واسطه بالهای زخم خورده را درمان کنیم ؟

در کدامین سه راهی پوزه ی وراجی ها و حدیث های تلخ انفصال را

به زمین بمالیم ؟

 

             " یک بار دیگر در اوج قصه از جاده عشق سخن می گویم "

 

از گرمایش .. همجواریش ..

              و حرارت داغ بوسه های شادمانه اش ..

بر لبه ی جویبار خلوت شبانه اش  ..

بر لبان سرد وترک خورده ی پریشانی ودرماندگی ..

               از التهاب حس های مشترک در لا به لای بازوان ارغوانی ..

چون نغمه بلبلان در آغوش بیدمجنون و ..

                 فریاد تولد دوباره ی امید بر دامن سپید آرزو !

                                                                     

 " آنگاه که لب ها به اعتراف گشوده می شوند "

 

 


 

 

 

 

 

[ ۳ آبان ۱۳٩۱ ] [ ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

بنده ی فرزانه ی شاعر نواز

بی نیاز از سجده ی وَهم ونیاز

بر بام شعور سیر می کند                                        

هر زمان اندیشه اش  شعر می کند !

(یادداشت های قدیمی .نود)

 

 

سخنی با دوستان :

 

هر شعری در هر روحی جلوه ی خاص خودش را دارد وبه فراخور حال و منظر مخاطب تفسیر می شود چونان انعکاس ماه در سطوح مختلف آب و اما نقد و بررسی اشعار کاری بس دشوار و پر مسئولیت می باشد و نیازمند به مطالعه و عالم بودن به معنای واقعی به فن شعر و ادبیات است چرا که شعر زائیده احساس و چه بسا دردی ست که با تیشه ی قلم فریاد بر می آورد و نقد احساس بسیاردشوار و زائیده انصاف است !

به دور از هر گونه تعصب و یا کنشی باید که به جوشش روح و احوال شاعر احترام گذاشت و دل داد و گوش جان سپرد .

 

و اکنون سخن را کوتاه کرده و در ادامه پست قبلی ( غزلی از شهریار ) سروده ایی از جناب کامران  "شعرکده کویر" را تقدیم حضور شما می کنم  ..

 

دل می سپاریم به چیدمان پرشور واژگان حاصل ذهنی خلاق و پویا در قالب تضمین به قلم جادویی ایشان ..

 

 

 

گفته بودی چون بیایی ..


گفته بودی آیمت با شور و با ناز وادا
تا کنی خاک ِ رهت را بهر ِ چشمم توتیا
گفته بودی چون بیایی کام ِ من شیرین شود
کام بگرفتم ز غم چون نامدی ای بی وفا
 
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟
 
طره بر پیشانیت با پیچ و با تاب آمدی
باور ِدل نیست هشیار است و در خواب آمدی
این همه بد مستی ِچشمان ِمست ِتو ز چیست
همره باد ِخزانی با می ِنابْ آمدی
 
     نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
          سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟
 
درچمن سروی به قد ِ سرو بالای تو نیست
هیچ گل را روی ِ رشک انگیز و زیبای ِ تو نیست
چون خرامی در چمن با ناز و نغمه سر دهی
هیچ قمری را دم ِ غوغای آوای تو نیست
 
عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟
 
از زمانی که به دام ِ عشق تو افتاده ایم
در غمت هر غــُصه ای را از دل ِ خود رانده ایم
جز غم هجر تو ما را نیست در این رهگذر
در رسای تو چه بس قول و غزل ها خوانده ایم
 
نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم 
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا؟
 
هر دمی کو دل کـُند یاد ِتو را، بی اختیار
اشک میبارد ز چشمان ِتر ِمن سیل بار
هیچ کس را  نیست یاد از ما و تنها ماند ه ایم
جز غم ِ یاد تو کو گشسته است در دل ماندگار
 
وه که با این عمر های کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا؟
 
مهر ِ او هر مشکلی را سهل و آسان میکند
قهر ِ ناگاهش من و دل را هراسان میکند
گاه، قهراست و گه از مهرش شود سرشار˚ دل
این چه سودایی است کو با قلب ِیاران میکند
 
آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند
درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا؟
 
از تو کس مارا نیاوَردَست پیغام و خبر
کی رسد این شام بی حاصل ز دوری ِ تو سر
هر دمی گویم گریزم از تو و از یاد تو
همچو استاد از سفر گویم گریزم زین حضر
 
شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا؟


 


( براستی راز جاودانگی یک شعر در چیست ؟ )

 

 

 

 

 

با سلام و عرض ادب ؛


سر بر آستان حتی (سایۀ) بزرگانی چون استاد شهریار سودن جسارتی است نابخشودنی ، قلم را در دنیای حس و حال و واژگان ِ آن "ترک پارسی گوی" به چرخش دراوردن نیز شاید گناهی ابدی باشد . اما تاثیر و تاثر این غزل زیبا و به یاد ماندنی سالها بود که شبها و روزهای مرا در بر گرفته بود و عاقبت نتیجه کار این شد که می بینید .

 

کاستی های کار را بر من خواهید بخشید . همانگونه که قطعا روح بزرگ شهریار این حقیر سراپا تقصیر را خواهد بخشید .


از سرکار خانم سمیرا بوشهری هم ممنونم که اجازه دادند این تضمین در این وبلاگ وزین درج شود .

 

یا هو "کامران"


                                                                           

 

 

پ.ن.الف.من اینجا بس دلم تنگ است.. و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است .. بیا ره توشه برداریم .. قدم درراه بگذاریم .. ببینیم آسمانِ هر کجا .. آیا همین رنگ است؟!؟ م.امید

پ.ن.ب.یک قصه بیش‌نیست قصه عشق وین عجب‌ .. کـز هـر زبان که می‌شنـوی نامــکرر است

پ.ن.پ. چه قدر لحظه های دلتنگی طولانی اند و میزبان خوبی برای دلهای شکسته .. ای کاش در این لحظات هم بتوانیم آفریننده  شکوفه های نیلگون دلخوشی ها باشیم.. 

پ.ن.ت.نمیدانم  ستاره ها چرا کم رنگ شدند ؟ این اقبال بی معرفت هم فقط استراق سمع می کند !

پ.ن.ث .انگاری تیرگی ها  دائم خود نمایی می کنند!

پ.ن.ج. از شما چه پنهان کائنات هم از جذب خسته شده اند ! 

پ.ن.چ. حالا یه کم نفس عمیق و انرژی مثبت .. میدانم روزی خوشبختی به خانه ما هم سرک می کشد .. اینبار طناب پیچش میکنم !

پ.ن.ح.جواد گفت: این جلال آل‏احمد که هی ازش تعریف می‏کنن فقط یه کتاب خوب نوشته، اونم بوف‏کوره. یکی گفت: بوف‏کور مال صادق هدایته که! جواد گفت: دیگه بدتر، یه کتاب خوب داره اونم صادق هدایت براش نوشته !

 

 

 

   

[ ٢٤ شهریور ۱۳٩۱ ] [ ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

 

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

 

بی وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا


 نوش‌داروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

 

سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

 

 عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

 

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

 

 نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم

 

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

 

 وه که با این عمرهای کوته بی‌اعتبار

 

این‌همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

 

 شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

 

ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

 

 ای شب هجران که یک دم در تو چشم من

نخفت

 اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

 

 آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند

 

 در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا

 

 در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

 

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

 

 شهریارا بی حبیب خود نمی‌کردی سفر

 

این سفر راه قیامت می‌روی تنها چرا

 

  

 

( به یاد استاد و شاعر بزرگ " سید محمد حسین شهریار " )  

 

 

 

پ.ن. سید محمدحسین بهجت تبریزی (۱۲۸۵-۱۳۶۷) متخلص به شهریار (پیش از آن بهجت) شاعر ایرانی اهل آذربایجان بود که به زبان‌های ترکی آذربایجانی و فارسی شعر سروده‌است . وی در تبریز به‌دنیا آمد و بنا به وصیتش در مقبرةالشعرایهمین شهر به خاک سپرده شد. در ایران روز درگذشت این شاعر معاصر را «روز شعر و ادب فارسی» نام‌گذاری کرده‌اند.

مهم‌ترین اثر شهریار منظومه حیدربابایه سلام (سلام به حیدربابا) است که از شاهکارهای ادبیات ترکی آذربایجانیبه‌شمار می‌رود و شاعر در آن از اصالت و زیبایی‌های روستا یاد کرده‌است. این مجموعه در میان اشعار مدرن قرار گرفته و به بیش از 30 زبان زنده دنیا ترجه شده است. 

شهریار در سرودن انواع گونه‌های شعر فارسی : مانند قصیده , مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی- نیز تبحر داشته‌است. از جمله غزل‌های معروف او می‌توان به علی ای همای رحمت و «آمدی جانم به قربانت» اشاره کرد. شهریار نسبت به علی بن ابی‌طالب ارادتی ویژه داشت و همچنین شیفتگی بسیاری نسبت به حافظ داشته‌است.

مجموعه تلوزیونی شهریار که به کارگردانی کمال تبریزی در سال هشتاد و چهار ساخته شده و در آن جلوه‌هایی از زندگی این شاعر بهتصویر کشیده شده‌است، در سال هشتادو شش از طریقشبکه دوم سیما به نمایش درآمد و از جانب مردم مورد استقبال فراوان قرار گرفت.

منبع : ویکی پدیا 

 

 

[ ۱٦ شهریور ۱۳٩۱ ] [ ۸:٥٠ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

دنیای خیال من 
 چه سبکسرانه رفتار می کند

چونان که در غباری مه آلود

هراسان و خواب آلود

خود را وقف رسیدن به سراب می کند 

 

دنیای خیال تو  

چه بی اعتبارسیر می کند

چونان که درصور آوایی غریب

خرامان و با فریادی نهیب

به انتحار امید را صدای می کند

 

چه فراوان خطا می کنند

شیطان را محو تماشای می کنند

دنیای ما را ببین ..

برگ های سبزعمر بهاری را

پشت و رو تا می کنند !

 

                                        بگذریم ..

 

ای خدا !

         ای باغبان آسمان این حیات ! 

                         رویی بر ما بنما ..

                                   رسمی بر حال بنشان ..

آنسان که ..

عفریتان آسان یاوه گویی نکنند ..

تا که روزی ..

پریان ؛ بی هراس مشک نقاب را براندازی کنند ..

عاشقان بی حواس بیهوده خواری مکنند ..

در باغهای آرزوهای جوانی سرفرازی بکنند ..

 

 

()(()()()()()()()()()()()()()()()()()()()()()

 
پ .ن. الف.
هر آن کـه جانب اهل خدا نـگـه دارد
خداش در همـه حال از بلا نـگـه دارد
حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
کـه آشـنا سخـن آشـنا نگـه دارد
دلا مـعاش چنان کن که گر بلـغزد پای
فرشتـه‌ات بـه دو دست دعا نگه دارد
پ.ن.ب.
چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفـت
ز دسـت بنده چه خیزد خدا نگـه دارد
سر و زر و دل و جانـم فدای آن یاری
کـه حـق صحبـت مهر و وفا نگه دارد
غـبار راه راهگذارت کجاست تا حافـظ
بـه یادگار نـسیم صـبا نـگـه دارد
 

 

[ ۱ شهریور ۱۳٩۱ ] [ ٢:٤٧ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

پاره ای از دل نوشته های خاکستری ام که در دی 90 برای اولین بار بردفتر خاطراتم ورق خورد با واژه هایی خام و از جنس غبار, شیشه و سنگ که شعاع پارگی شان به این صفحه ی مجازی هم رسید .

 

گریز  

در اتاقک چوبی دلم آتشی شعله ورکردی

با آستری از هیزم  تباه شده ی واقعیت

خلعت دلخوشی هایم را به

سنگ نسیان بدل کردی 

درسایه ی کین و کمند های هر روزه ات

از فرط اسارت درخانه ی تمنا و حقارت 

تا بی خانمان تر از اینم نکردی

شیداتر ازمانیا

آواره تر از شیرینم نکردی 

به دهکده ی تنهایی پناه می برم

با سر دری از دلتنگی که

" جایگاه برتر"

از او در کمال یکرنگی نام می برم

-------------------------------------------------

 سُرخورده ار عشق با توام ! 

عاشقی بودم بر بام عشق و به دنبال یقین

حال ..

سر بر خاکم و خیره بر زمین با بغضی در کمین

 برگذر این روزها ..

در همجواری سکوتی که بر لبانم چنگ می زند

نت های کبود و زخمی تنم با گریه فریاد می زنند

بر حصار خاطره هایم نقش ونگار می زنند

مبادا کسی به آن سنگ بزند

یا که بر درش رنگ ریا بزند

نه  .. 

نباید  سُر خورد  دل سپرد سرخود

یا به لبخندی دوباره گول خورد !

---------------------------------------------------------------------------------

وجدانم آرزوست ! 

مدهوش و ماتم از کلام جیران

که خود فالگوشند و گاه حیران

بر این باب که فلانی ..

سایه ایی کنارش قدم می زد

هرچند خوابش را بر هم نمی زد

گویی با او حرفی نمی زد

انگاری شعله های خشم

او را هم برهم می زد

ناز شستش 

زخم دل ما را مرهم می زد !

گیریم که خطر آفرین باشد

شاید سرنوشتش 

 آفرین باشد

مدهوش و ماتم از کلام جیران !

 

------------------------------------------------------------ 

خدایا تو جانشین تمام نداشته های مایی و می دانیم که چه قدر

ارحم الراحمین هستی ..جام های صبرمان را بزرگتر و پیاله های

امیدمان را هم بیشتر کن و جاده های دل خوشی را هموارتر.. 

آمین ! 

 

پ.ن. دوستان خوب مجازی لازم می دانم از شما به خاطر همراهی همیشگی تان تشکر کنم و عذر خواهی بابت این که در بعضی از پست هایم در جواب کامنت هایتان به شاخه ای گل اکتفا کردم که وجودتان سبد سبد گل است برای دلم . بدانید که عطر حضورپرنجابتتان همواره حس و حالم را پر طراوت و فضای اینجا را معطر کرده و می کند .. دوستتان دارم و تا هر موقع که بتوانم می نویسم و می خوانم تا پخته تر شوم و بتوانم در آغوش کلمات و واژگان شیرین و جادویی زبان فارسی بهتر و بیشتر جا بیافتم ..
مخلص و ارادتمند همه ی شما هستم .. 
 
                                                                                  سمیرا مرداد 91 
 

 

 

 

 

 

 

 

[ ٩ امرداد ۱۳٩۱ ] [ ٢:٢۸ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

بازوانم را برگردنت حلقه می زنم

بر شانه ی کلافه ی بی رمقت تکیه می زنم و

تو را به سوی خود می کشانم

تارهای گندمی تابدارم  

چشمان بی گناه آبدارم

سحرگاه

به خورشیدت سلام میدهند و

شبانگاه

به نغمه ی بلبلانت قول نماز میدهند !

پیرامونم ... 

 

جایی برای شور بختی واقعی

میان هیاهوی اَبَر ساختمان ها چند تایی باقی

پشت پنجره های سیاه مه گرفته

بر نقاب چهره های غبار گرفته  

زیر سایه ی خنکای درختان چنار

بر دوراهی تقویم خاکستری بیمار

در تقاطع خاطرات سبز گذشته

بعدها و بعد تر ها به ریز نوشته ..

دیگر کجای می ماند جایی ؟!

همان جا چمباتمه می زنم

به جوی رسوب گرفته ی افسرده

به خیل کلاغهای سیاه دل گرفته

به صف موش های بازیگوش ماتم گرفته

مهر نکوهش می زنم 

شهر خاموش من !

آوار زده ی دل سوخته ی من

دلت آگاه ست

شب فریاد رهایی ست

روزها در بند و روا نیست

در اوین تنهایی

سیاه چال بی پناهی

سربرتله ی فاضلاب ها

غبار آسمان و کاروان ها

نگاه بر نگاه آدمی

به مرگ خویش لای دیوارها بدمی

و اما ...

 

شب شهریت را دوست دارم

سکوتت آرام جانم

تو را با بی قراری هات کماکان دوست دارم

بگذار درآغوش بگیرم تو را

ستاره آویزت کنم بیارایم تو را

بر این حال که عزیزشهر

در وحشت این روزها

جان گیری و دمی آرام گیرم

نفس .. نفسی عمیق

" من و تو  " افتاده ایم در

قفس .. قفسی عمیق

و چه هزبرانه

 گسل صبرت خفته ست

در آغوش دژآگاهان

 دلبرانه

شهر خاموش من !

مبادا انقلاب برتری کنی

دلت را زیرکانه خانه تکانی کنی

پر و بال بلرزانی و رقص طاووسی کنی

هر چند آسمان آرزوهایم ابری ست

لیک ..

برای جان دادن هنوز هم وقت باقی ست


شهر ما روزی آباد بود

خانه ی شاه و قصر پریان بود

اکنون بیمار و دلش ویران است 

حرف در دل حرف اما بسیار است ..........


 

 

 

 

 

 

 

 


[ ٢۸ تیر ۱۳٩۱ ] [ ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

 

 خزان عشق در فصل دلتنگی تن فرسوده ی بید مجنون را می خراشد که خود

حلقه های عمرش را  به پریشانی می شمارد و درهمجواری آواز قناری های

عاشق بربام ریشه های جوان دمی شفاعت

می یابد و شاخ و برگش را به شوق بهار لیلی به حنا وسمه می کند 

 

 

به گمانم عشق لبی دارد و لبه ای

می توان در جوار افسون گشای

ستارگان بخت 

بی درنگ بوسیدش 

بر قله ی رفیعش ایستاد

و فاتحانه لبخندی زد

یا که ..

در دوراهی تردید بر بلندای هراس

در کمربندی ریسک آهسته قدم زد

ای کاش ..

در کابوس ها نشان می دادند 

 

***   چه لبه ی خطرناکی می تواند باشد

اگر که با خط فرضی

" لطفا تا اینجا نیایید "

    مسدود نمی شد    

یا که دامنه اش به هوس ختم می شد   ***

   

 

      اما دیریست  خزان خورده و اسیر

      در پناه سایه ای نگون بخت

              حیرانم و لنگان

       و در گِرد قحطی ترانه ها 

       آوازی سر نمی دهم

       تا چشم آسمان را یاری رسانم

       و بر اَبروانش بوسه ای زنم

 


آری ;

این زندگی من است

- به خاطر عشق -

حبابی از دیده ی گریانم

در پیچش باد و احساس

بر لبه ی وحشت و هراس

 

هم سطح با آب و خاکستر

که تو را وادار به نگریستن می کند 

و به گریستن صدای می کند

 

 

تا که همدردی ات فزون گردد

وستاره ی خاموش دلم فروزان

 - تا همین جا و نه بیشتر-  

  

 ---------------------------------------------------------------------------------

 

 ترانه و متن زیبایی از آلبوم خاطرات
 دوست گرامی و فرزانه خوی ..
  آقای " امیرهنرمند ( فارغانه ) "
 که با صدای اهورایی شان خاطر خاکستری
این روزهایم را هاشور زده اند ..
فریاد دلربانه ی سازش مرهمی ست بر ذهن آشفته ام ..
  و طنین آوای حزین و پرمهرش ترجمان خاطرات گذشته ..
و تداوم وسوسه هایی که رهایم نمی کنند ..
 
با تشکر از ایشان که افتخار شنیدن صدای گرمشان در این محفل مجازی و اما ..
واقعی نصیبمان شد
 
 
 

دروغدروغغبب کوچه‌ید

دروغخـــاکی و یک خونه‌ی خالی

کوچه‌ی خـــاکی و یک خونه‌ی خالی 

من و تنهـــایی و یک عشـــق خیالی 

بغض دلگیـــر و یه رســــــوایی تازه 

عاشــقی کــه داره مرگ و می نوازه 

بی بهـــونـه، بی شکــــایــت 

می‌رم از دیـــــارت امشـــــب 

می‌رم اونـجـایی که سیر شه 

هـــــوس زیــــارت امشــــب 

از تموم خاطراتم کاش می‌شد جدا بشم 

از گذشــته بِکـنم، رو به فــــــردا وا بشم 

عشــق نفرینی ما، بازیــچـه‌ی خیــــانته 

گـرچه می‌دونم برات خیانتم یه عـــــادته 

بسـه دیـــگه رنــگ و ریــــــــا 

وفا به چشمـــــات نمی‌یـــاد 

دروغ نــگو عاشـــــــق بودی! 

کـه عاشقی راستی می‌خواد 

دروغ دروغـــــــه نــــــــــازنین 

وقــــتی همـــه چی ســوریه 

هــــــم تـــو دروغ گفتی ومن 

عــــادت مـــا اینــجـــــــــوریه 

دروغ مــن، نـگفتـــــــه‌هـــام! 

دروغ تـو، عشــــــــق و وفــــا 

دروغ مــــن، جـــــــــدایی بود 

دروغ تـــو، وصــــــــــلت مــــا 

اینو یه عـــــــمـره که می‌گـن 

چشمـــای بی فــــــــــروغ تو 

امـــــا یه دنـــــــیا فاصله س 

بین دروغ من و تــــــــو

 

 من و تنهـــایی و یک عشـــق خیالی

ب
غض دلگیـــر و یه رســــــوایی تازه


[ ٦ تیر ۱۳٩۱ ] [ ٥:٢۱ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

 

 

دزدان دریایی ساحل نشین در گستره ی

ماسه های کین .. کمین برده اند

تا رد پای شادمانی زرین ام را محو کنند

آن دم که پهنای اندیشه ام وسعت دریا را دریافت

از فراز آماس چرکیده ی دشمن

با هراسی کودکانه از هر آن بیم

غبار مه آلوده ی سپیده دم را بر پیشانی کوه زدودم  

رو به آسمان در ستایش ستاره ها جان را بازشناختم

و کشتی کبوتر فامِ آرزوهایم را

با دانه های کام بار زدم

بادبانش را با امنیتی گوارا بر افراشتم

و سر خوشانه بر آب رها کردم

بی سرنشین !

گرداگردش طوفانی بر پا شد

که تنها موج بود و بازی

و عروس دریایی که بر آب خلاف کرده 

به سویم می خرامید

 زورق زرین خورشیدی هم به دنبال آن هیجان می آفرید

هرگز نگاهی را چنان گرم نیافته بودم

که از پی آن می رسید و نفسی که شتابان رانده می شد

نمی دانم سراب بود یا که ..

ستاره های آسمانم هنوز هم می درخشیدند

ومرا به عروج می خواندند 

شایدهم پدیده ای بود

که در ورای آن زیبایی جاودان یقین و استقراء

دمی تجلی یافت !

 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ ٢٠ خرداد ۱۳٩۱ ] [ ٩:۳٧ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]
 
 
 
چشمانم درآستانه ی کدام ساحل به تماشای چلچله هایی نشسته اند
 
که خود با نگاهی زخمی در سکوتی مرگبارغوطه وراند
 
فانوس ها قایق شکسته ی آرزوها را راهی دریا میکنند
 
ودرواپسین لحظات سایه ای را ثبت می کنند
 
که در پس افق محومی شود
 
 
 
ستاره ها خمیازه می کشند 
 
پنداری لاشه ی ماه را بر دوش می کشند 
 
شب از جهش برق خارها روشن است 
 
بلبلان خاموش اند
 
جیرجیرک ها نیستند تا آواز بردگی را بخوانند
 
و طوطیان تا رقص اسارت را تماشا کنند 
 
مبادا محض تقلید آوای حض غربت را سردهند
 
شعله های خشم تن ها را می درد آن دم که نطفه هایشان بر سر
نیزه بسته می شود
 
 

 

در آغوش این گرداب هراس انگیز با نفس هایی گسسته
 
دلخوشم به ساحلی مسکون
 
واین آرزو را برای تو به یادگار می گذارم 
 
چرا که خود بیشتر درآن تسلی می جویم 
 
 
 
هرچند برایم گوری رستاخیز ساخته ای که 
 
سنگینی خاکش بر یادم تندیس و بر دلم فریاد شده است 
 
همان زخم داغ دشنه ای که برایم به یادگار گذاشته ای
 
چرا که خود بیشتردر آن تسلی یافته ای !
 
 
 
به سرودی روشن می گویم
 
چون نارونی بی شاخ و برگ در حصار طوفانی سترگ 
 
مهتر بگویم 
 
سوار بر موجی سرگردان بر دل آب وحادثه ها
 
هنوزهم دلخوشم به ساحلی مسکون
 
و این آرزو را برای تو به یادگار می گذارم
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 

 
 
[ ٧ خرداد ۱۳٩۱ ] [ ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

×××با خیال بوسه ی نگاهش چشم از جان شسته ام×××

 

 

  

دیرگاهی ست رقص شاخه ها را نظاره می کنم 

 

آزموده ی فراقم

 

گریه از چشمم گشوده خواب را گم می کنم

 

شاخه ای تاب می دهد نگاهم را بر هفت آسمان

 

شاخه ای سر می کشد از پنجره

 

سویِ خیمه ی دلم همزمان

 

شاخه ای می برد خیالم را 

به دست بوس خاطرات آن زمان که

 

نراندم حرفی از عشق با او بر زبان

 

شاخه ای می نشاند بر دلم داغ وداع را

 

هر زمان می آرم بر یاد غم فراق را

 

شاخه ای پر می کشد در باد

 

نگاهم آه می کشد دارمش بر یاد

 

آن روز را که غرورم رفت بر باد

 

شاخه ای انگار بر عکس

 

روی بر من همچون قابی عکس

 

می نشاند برلبم مهر سکوت

 

یادوار لاله ای که کاشته بود

 

عطر آغوشی که جای گذاشته بود

 

افسوس این نهال نو ظهور 

 

راهی نیافت هرگز به نور

 

ساقه ی تکیده اما با من حرف می زند

 

شاخه بر می آورد بر من لبخند می زند

 

می شکفد آرام آرام بر لبم

 

بی قرار لحظه هام جان بر لبم

 

چون نوید آوار شد زدیده و دل بر سرم

 

سِر اوست .. رازش را من از برم

 

نغمه اش آغاز شد  " خوشا به حالت سرورم ! "

 

رقص نگاهش انگاری موج می زند دور و برم

 

 

  این بار در اوج به شوق دیدار پرواز می کنم

 

پشت بر شاخه ها خوابی بهارناز می کنم !

 

 

 






 

 

 

 

 

پ.ن.الف.هیچ رابطه ای خالی از حب وبغض و اشتباه نیست !

پ.ن.ب.این پست را به درخواست دوستی نوشتم که تاب از توانش برای دیدن عزیزی بریده و فصل شده است !

پ.ن.پ .چه بر روزگارمان  در این بین گذشت بماند !!

پ.ن.ت.امیدوارم خوشبخت بشی عزیز دلم .. بخوان ّدش و بخوانید !

 

 

 

 

 

 

 


[ ٢٧ اردیبهشت ۱۳٩۱ ] [ ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

ک س ی چ ه م ی د ا ن د 

 

پریشان حالی دست های این خاک ضعیف را

 

که از سنگینی بار انتظار در خود گره شده اند

 

بافه های درماندگی این روزها خانه ی زخم

 

نظاره گاهش شده اند 

 

تن خسته حالش

 

 چون بوریایی درآغوش جالیز

 

نگران عیارترین نسیم درلباس پائیزشده است 

 

از آتش دهقان باکی ندارد عزیز

 

ریشه ای شرحه است در خاک 

 

 بازمانده ترین به گمان شده است

 

_________________________________________________ 

 

  

هر ناگزیری به دور شدن از تو آینه ی اندوهی ست

 

با پرتو ی که همچون تاری ملعون بر دیدگانم خود نمایی

 

و بر گونه هایم تنیدنی ست

 

 

سر بر خاک می نهم و الماس می افشانم باشد که

 

دست هجران بر زمین خطی کشد

 

 

 

_____________________________________________

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

[ ۱۸ اردیبهشت ۱۳٩۱ ] [ ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

چه حریصانه می کاومت

 در کدامین فصل سراغم را خواهی گرفت

 .........  می خواهمت  .........

 

 

زمانه شادی کنان بازی می کند و من هنوزبراین اندیشه ام که چگونه بازی حقیرانه سرنوشت را دادخواهی کنم!

 

با فصلی کوتاه پشت حجاب دیوار دلتنگی ام باز آمده ام .. 

امواج سرگردانی را درویش حال می شکافم ..

تا سلامی دوباره گویم ..

نازنینا ! می نگری این آیه ها را ؟!

عرض حال می کنم ..

قدرت شانه هایت را صدای می کنم ..

تویی که با میله ی آهنی امید غلاف سردرگم باورم

راتاراندی وگره های زوالم را مورچه وار گشودی ..

بر آنم چیناب پریشانی را نقش برخیال کنم ..بر این حال که دل سودایم رسوا شود .. تا من تنها از جام خروشان وجودت ما شود 

اکنون به معماری نگاهت آزمندم ..

شب درهای خیالم را لگد مال مکن .. 

به من پای بندند .. 

 می توان دانه ی کام را بر کویر تن رنجور کاشت .. و میوه ی شیرین اختررا برداشت ..

آسمان نوید را گسترش می دهم و بر بال بلند خاطراتم حک میکنم ..

قدرت دست هایی را که روزگار یاس را بر دلم سیاه کرد ..

واینک به شوق برکت وجودت درآسمان ولایت قلبم به پرواز خواهم آمد 

با اوجی حقیر و موقت

اما برای اعتزال دمی غنیمت 

جان نگارا !

به طنین گامهایت دلخوشم ..

گرچه سرنوشت دل تنهایم غایت است ..

که بربام بلندچشمانم محتوم شده است ..

وحدانیت را دریغ مکن ..

 شاید به گناهی محکوم شده است !

 تو غمگین مباش اما ..

زمزمه های خسته ام را هم آگین باش تنها ..

 چرخه ی زندگی من این گونه است ..

چون بوسه ی ماهی بر لب ساحل به فراموشی آب ..

احوال بیمارگونه است ..

با تو ام دریا دل !

آجرهای صلح ضمایر را بنا کن ..

نهاد جاودانه ی عشق را عمارت کن ..

 چون انابه بر طاق آسمان ..

آرامِ جان !

 با دلم نازنین رفتار کن ..

"برای تو می نویسم ... باز خواهم آمد ..."

 

 

 

 

 

 


[ ۸ اردیبهشت ۱۳٩۱ ] [ ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

   

ای پادشاه خوبان .. چرا .......... ؟

 

شادیهامان دیگران را تهدید می کند

درگذشت عقل را کمان می کنند

بر بُرد قضاوت باخت را تیر می کنند

درکدام جبهه مگر سر می کنند ؟

 

 چرا به ما شک می کنند ؟!!

 

هنگام دلسردی سنگسار می کنند

بر دل رنجورمان سرزنش بار می کنند

درکنج خلوت قلب را باران سنگ می کنند

 

چگونه به تنهایی می توان خوشبخت شد ؟!!

 

وقتی مثال کودکی سرگشته ایم نوازش می کنند 

خدای را شاکریم .. درک می کنند !

 

اشعارمان را بعد از مرگ گل باران می کنند ..

چه زیبا لطف می کنند گل را پرپر می کنند !

 

 حال را دریابیم .. گرنه .. به خرد شک می کنند 

این دنیا برای دل سپردن چه شیرین است !

 

شیرین هم می شویم .. 

فرهاد که صدای نمی کند .. تلخی راه رهای نمی کند 

آه ای دل سرگشته !!!!!! 

برای یگانه شدن تا کجا باید عاشق بود ..ورنه ..

به احوال شک می کنند

 

چگونه از بند بند ابیات این حال دگر گون رها شویم ؟

 یادمان باشد ...

تا آغوش باز نکنیم بی اعتبارمان نمی کنند 

تا دهان باز نکنیم خطر تهدیدمان نمی کند ! 

 

خداوندا .... رستگارمان کن !

تا عالم شویم .... رهامان مکن  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ ۳۱ فروردین ۱۳٩۱ ] [ ٢:٠٤ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

                  

 خوبان به یک بوسه این کنار  

 بدان چوب به دیوار بر کنار

 

 

آنچه بر خواب دل پنداشتی  

بخوان برچشم دل به آشتی

 

 

گردو را مغزجدا کن 

 دل نگرانی چرا ؟

  پوسته را رها کن !

 

 

اصحاب فکر و وهم را  ............. بر آب رها کن

 

گر رودی رسید جان رابهر دل

 به شنایی ترکن

 

چشم خرد را بهر جان 

به علمی ناب تر کن

 


 

 

 

 

 

پ.ن.الف.اتدیشه را به باور نیک کن ........... ملک را نرم خو کن ............. در کتاب دوستی شادی را سرفصل کن

پ.ن.ب.دوستی در کامنتی گفت : " چرا نصیحت می کنی ؟ " عزیزم .. شما نصیحتم کن ..چه عیبی دارد؟!!  من چوب به دیوار به کنار ....  ( نیتم ولی نصیحت نبود )

پ.ن.پ.از عشق هم خواهم گفت .. اما وقتی چیزی را که میخوام نمیتونی بهم بدی لا اقل حرفم را گوش کن !! پیش از آن که بمیرم ... خوشا یک بار سخن گفتن ... تا بعضی بدانند گرمای زندگی تنها از عاشقی نیست ... تا بعضی بدانند عشق باید باشد ... اما نیست ...

پ.ن.ت. به من بگوئید چرا حرف حساب طرفدار ندارد ؟ نکند کاسه ی دلها دیگر ظرفیت ندارد .. لابد .. وای از گرفتاری .. وای از بدبختی .. وای از بیکاری.. نامردی .. وای از دل خوش نبودن .. ای وای ای وای ای وای

پ.ن.ث.خیر ... دوستمی جان ... ظرفیت وجودی ما بالاتر از این حرفاست .. چه بی خیال و جبهه گیر شده ایم ما ! باید نوشت ... از همه ی آن چه آزارمان می دهد .. اما گلگی نکنیم که چرا دوستی این گونه می نویسد .. شما هم آن گونه بنویسید که دلتان می گوید .. 

                                                            

 

 

 

[ ٢٥ فروردین ۱۳٩۱ ] [ ۸:٠٤ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

      

دلی از جنس غبار

 

به اندوه کجا می رود ؟

 

زلب اندوه ستان خنده همان جا رود  

 

چون  آینۀ خیال ها 

 

بسیارند و سر خوش 

 

دلقک آدم نما ها 

 

 


گویند : "چه خندان !

 

 می خندد  به این و آن .. "

 

 

گوید : " گریانم و گاه شوریده حال 

 

مرابه شیدا خندند این و آن فی الحال

 

چه خوش است خام پندار به رسم رندان انگار !

 

فارغ از غمی یا بی خیال عالمی ؟

 

جهانی  باید ..

 

دل شدگان را مرحمی "

 

 

خنده ای کز این حال به سرمستی نشاند

 

زعقل و هوش یار به چشم نی 

 

به تیماری وناچار فریاد برلب می نشاند

 

 

 

 

 

 

[ ۱٩ فروردین ۱۳٩۱ ] [ ۱۱:٥٦ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

   حکایت سوم ... 

 


  قصه ای شد بر دل افسانه ایی به یادگار

         

قصه ای ازغصه ای افسون و بر دل ماندگار

 

  

 گیر است دلم ... دل گیر است حال دلم

 

غم دریا دارد  

 

آبی آسمان ... چتری از رنگین کمان  

 

شانه ای ابریشمی ... سایه ای فیروزه ای

 

دل شکسته ی بهشت 

 

دل تنها را ... زرشک !

 

به جهنم سرنوشت ... هر چه نوشت

 

 کاشکی دل نبود

 

  قصه بود ... غصه نبود

 

غروب یک نگاه ... سوز دل را در پگاه

 

سهم سوختـۀ ضمیر

 

یک آرزو 

 

 شیرینم

 

کجاست فرهاد او ؟ 

 

صبحدم خیال ... حیرت قناری ها رابی خیال ... دیگه از

 

سنگه دلم 

 

داغ بوسه ی شوق بهار

 

شده کابوسی خفن ... بر دل این روزگار  

 

نه خماری ... نه نگاهی به نگار

 

پل های شکستۀ روزگار ... کوله بار غم و این انتظار

 

انگاری رازی بود و راضی نبود

 

آن چه بود ... داغ بود ... حسرت بود ... باور نبود

 

سهم دل جز این نبود  

 

بی خیال نشسته است ... به نگاهش نازها به نیازش

خسته است 

 

به صلاح خسروَش ... رقیبم با خودش

 

 اویی دارم من به سپید گویی ... خودی ندارد او به

 

نیک گویی

 

 افسوس  

 

حنایم به گزاف رنگی ندارد گویی

 

در طلوع دلتنگی 

 

 

به جواب 

 

 غروب خاطره را دل چه رنگی بر حذر دارد ؟

 

 سیاه را بر سفید باکی ندارد  

 

 به جرم رک گویی ... دلم رنگی ندارد !

 

  


 

 

 

[ ٧ فروردین ۱۳٩۱ ] [ ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

 

در هر هوا که جز برق اندر طلب نباشد 

گر خرمنی بسوزد جندان عجب نباشد 

مرغی که با غم دل شد الفتی اش حاصل 

بر شاخسار عمرش برگ طرب نباشد 

در کارخانه ی عشق از کفر ناگزیر است 

آتش که را بسوزد گر بولهب نباشد 

در کیش جان فروشان فضل و شرف به رندی ست 

اینجا نسب نگنجد آنجا حسب نباشد 

در محفلی که خورشید اندر شمار ذره ست 

خود را بزرگ دیدن شرط ادب نباشد 

می خور که عمر سرمد گر در جهان توان یافت 

جز باده ی بهشتی هیچش سبب نباشد 

حافظ وصال جانان با چون تو تنگدستی

روزی شود که با آن پیوند شب نباشد

 

[ ٢ فروردین ۱۳٩۱ ] [ ٦:٢٧ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 

آخه یکی نیست بگه ..

 

آدم ..

 

 ای آدم نازنین !

 

اگه من نبودم ..

 

تو هم نبودی رو زمین !!

 

............

 

اگه من نبودم ..

 

ریه ها ت بی هوا بودن ..

 

روزا سر به هوا ..

 

شبا تو خواب ..

 

 سر به راه بودن !!

 

 ............

 

یکی نیست بگه ..

 

 .. حوا جان ..

 

ای ستاره !

 

ته مانده ی کتاب آفرینش ..

 

تو یکی ... کمی آدم  شو !!

 

بی خیال هزاران راز آفرینش !!!!!!! 

 

 

 

 

 

 

پ.ن.الف.گر مرا با او رازی هست ......... نمیدانم چرخ و فلک را هنوز جایی هست !

پ.ن.ب.هیچ وقت دیگران را مسبب ومقصر خطاب نکنیم .. مسئولیت کارهایمان به عهده ی خودمان است .. خوب و بدش فرقی نمی کند ..

پ.ن.پ.ای به قربانت .. منیت خودت و حفظ کن .. به اون چی کار داری آخه  .. !!

 

 

 

 

 

 

[ ٢۸ اسفند ۱۳٩٠ ] [ ۱:٠٦ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

عزیزان

 

فرزندان ایران زمین

 

عاشقان

 

زیبارویان این سرزمین

 

بهترین

 

پربارترین

 

عاشقانه ترین

 

و

 

به یاد ماندنی ترین

 

لحظات را

 

برای شما

 

همدلان نازنین

 

آرزومندم

 

امیدوارم

 

 

در آستانه ی سال نو

 

برای دل های

 

بی ریاتان

 

قشنگترین ها

 

رقم بخورد

 

                                                                                
                                                                                              ( سمیرا )


[ ٢٤ اسفند ۱۳٩٠ ] [ ۸:٢۸ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

حکایت دوم ..

یکی بود .. یکی نبود ..

 

ناز بود .. نیاز نبود ..

 

ساز بود .. آواز نبود ..

 

بگذریم ..

 

حالی نبود !

 

گفته بودم بغض بود ..

 

این سه حرف را بس نبود ؟!

 

نالیدن ساز را کم نبود ؟!

 

آری ..

 

کجا بود آهوی یار ؟

 

زیر سایه ی درختی چو انار ..

 

 پشت دیوار بلندی چون چنار ؟

 

آه و ناله و هوار ..

 

روزی بر دل کوهی بلند ..

 

شاهدی گیسو کمند ..

 

آواز می خواند چه بلند !

 

ناله ی قصه ی ما ..

 

 ندا را که شنید .. 

 

رقص سپیده را که دید ..

 

زخمه های داغ ناله را برید ..

 

اندکی بعد ..

 

دل را عریان شد ..

 

نی را پای می ساز شد ..

 

دلباز شد ..

 

این بار ..

 

آوای دل را ساز شد ..

 

ساز را با صدا آواز شد ..

 

مهر را بر کینه پیر ..

 

رد شد از زمهریر ..

 

بی تاب شد ..

 

مرغان را بر بال روایت ..

 

 عشق را بر دل حکایت خانه شد ..

 

دل را افسانه ای پر راز شد ..

 

پرواز دل را ناز ..

 

بوسه ای را ..

 

 آتشین  ..

 

بر دل نیاز شد ..

 

 

 

 

پ.ن.الف. عشق حدیث دو نگاهه .. یه خیاله .. یه سرابه .. نمیدونم .. 

پ.ن.ب. با خیال زندگی کردن مثل خیار خوردن است ! بی خاصیت و سرگرم کننده .. دل چسب  و خنک کننده ..

پ.ن.پ.خدایا غم را نگه دار تا ارزش شادی ها برما حفظ شود ..

 

 

 

 

 

 

 

 

[ ۱۸ اسفند ۱۳٩٠ ] [ ٢:۱٥ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

 (( شهر .. شهر فرنگه .. هفت شهر عشق را بیا  تماشا کن ... ))

حکایت اول .. 

قصۀ جدا شدن .. 

بغض بی صدا شدن ..

آغاز شد ..

یکی بود یکی نبود ..

روزگاری ..

واژه ای پر ناز بود ..

به آهی ساز شد ..

از قضا ..

بر دل اشک ..

آواز شد ..

چندی بعد ..

بی صدا سازی شد ..

بر گلو مرحم..

 به دل عصیان  شد ..

 فریاد شد ..

آری ..

از همان جا بود ..

که درد نهاد شد ..

بی صدا ..

مضراب عشق را ..

ساز شد ..

قصه ی تنها شدن ..

اولش ..

گرمای عشق ..

آخرش ..

سرمای دل را ..

ناز  شد .. 

آواز دل را ..

بی صدا ..  

فریاد شد .. 


 

 

 

پ.ن.الف. الا یا ایها الساقی .. چی مانده از شراب باقی ؟!!

پ.ن.ب.نه با خنده شادیها جاودانه اند نه با گریه رنج ها ابدی ..

پ.ن.پ.خدایا هر کس بیادم هست بیادش باش .. کنارم نیست کنارش باش .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ ۱۳ اسفند ۱۳٩٠ ] [ ۱۱:٥٥ ‎ب.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

به کمال نمی رسد ..

زیر آب فریاد میزند ..

غربت ..  پریشانی ..  دلتنگی  ...  درد  

به کمال نمی رسد ..

داد می زند .. صدایش به گوش نمی رسد .. انگاری خوابند ..

حنجره زخمی ست .. فریاد بی صدا ست ..

شعر میشود .. در لا به لای واژگان گم ..

خواندنش .. دل ها را آزار می دهد ..

نمی فهمند حسش را ..

بیگانه وار به او می خندند ..

نمی توانند خستگی را از تنش بتارانند ..

بی وقفه زمزمه میکند ..

غریبی غربتش را ..

چه کسی باور میکند ..

بیگانگی را ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[ ٢ اسفند ۱۳٩٠ ] [ ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

از ته دل آهی بلند می کشم ..

به بیگانگی ماهی عمق دریا ..

اما چه فایده ..

کو گوش شنوا !

بهت زده ..

با نگاهی آتشگون ..

همچون التماس خورشید بر طاق آسمان ..

چه فایده اما ..

کو چشم بینا !

ای نازنین ستاره ..

کاش مرا این زندگی یا خود ..

هرگز دلی نمی بود ..

 

 

 

 

 

 

 

 

[ ۳٠ بهمن ۱۳٩٠ ] [ ۱٠:٥۱ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]

قلب خونینت را ای پرنده ..

در دل ترانه پنهان کن ..

آوازی بخوان ..

پرو بالی بگشا ..

یاس را ..

در دل پرواز ..

رسوا کن ..

[ ٢٧ بهمن ۱۳٩٠ ] [ ٤:٢٤ ‎ق.ظ ] [ مرغان شاخسار طرب ] [ نظرات () ]
          

.: Weblog Themes By SibTheme :.

آرشيو مطالب
امکانات وب
"