شب سکوت کویر

ای عاشقان٬ ای عاشقان پیمانه‌ها پر خون کنیـد
وز خون دل چون لاله ها رخساره‌‌ها گلگون کنیــد
 
آمد یکی آتـش سوار٬ بیـرون جهیـد از ایـن حصـار
تا بردمد خورشیــد نو شب را ز خود بیـرون کنیــد
 
آن یــوسف چــون ماه را از چاه غـم بیـرون کشید
در کلبهء احزان چرا ایــــــن نالـــــهء محزون کنیـــد
 
از چشم ما آیــیـــنه‌ای در پیـــــش آن مه‌رو نهیــد
آن فتنهء فتــــانه را بر خویـــــشتن مفتون کنیـــــد
 
دیوانه چون طغیـــــــان کند زنجیــر و زندان بشکند
از زلف لیـــلی حلقه‌ای در گــــردن مـــجنون کنیــد
دیدم به خواب نیمه‌شب خورشید و مه را لب‌به‌لب
 
تعبیر این خوابِ عجب٬ ای صبح‌خیزان٬ چون کنید
نوری برای دوستــان٬ دودی به چــشم دشمنـان!
من دل بر آتش مــی‌نهم٬ این هیمه را افـزون کنید
 
زین تخت و تاج سرنگون تا کی رود سیـلاب خون؟
این تخـــت را ویــران کنید٬ این تاج را وارون کنیــــد
 
چندیـــن که از خم در سبو خــون دل ما مــــی‌رود
ای شاهدان بزم کیــــن پیمانـــه‌ها پر خون کنیـــد
       
       " سایه "
/ 0 نظر / 61 بازدید