ناگزیر از امروز .. ناگریز از فردا ..

   فیلمنامه امروز و دیروز منه من ..

 

 

   

کلمات از دستم می گریزند و کنج ریخت و پاش ذهنم کز می کنند ..

رونوشت ها ..

          دهن دره ها و  ..

                     وراجی ها ته مانده گفت و گوی من و توست ..

 

واژگان پر می کشند  ..

        و در پراکندگی سطر ها و آغوش زمستانی سرد نگاه ها .. 

بال می زنند ..

سرانجام ما .. 

نقطه است و سر ِ خط ;

                           که سرخط جدایی ست .. 

 

  در اتاقکی سرد و مقفول ..

                           در دوئل  عشق و نیاز ..

                                       چون ناگزیری زندگی از مرگ و ..

                                                           و اسارت قلب در سینه ..

   سکانس آزاردهنده ایست ..


"باید روح غبار گرفته ام  را بتکانم "


صحنه ایی تصادفی در چهار راه حافظه ام را اینگونه باز یابی می کنم   :


آنگاه که منزلتی نبود ..

نه گرمایی و نه همجواری ..

  در گیر و دار خوانش ابیات کبود پریشانی و درماندگی ..

 در پناه تو و بازوان پر مهرت که چیدمان آرامشم بودند ..

 آنگاه که امور داغون زمانه ام را با محبت گچ گرفتی ..

جوشی خوردم آتشین !

 

اکنون  به ناگریزی از فردا .. 

    گرچه وراجی ها ..

                رونوشت ها و ..

                دهن دره ها ته مانده گفت و گوی امروز من و تو بودند  !


دنائت را دستگیری نمی کنم و به طمع حادثه ایی بهتر ..

به باز سازی صحنه ایی ویژه اینگونه قناعت می کنم   :

شیشه ارغوانی خاطرات را در قفس کائنات ذهنم ..

چونان جلا میدهم تا به یاد خورده نواخته ی سازهای سرخ

گذشته خوشی ها باز گردند ..

 

در انتخاب جلوه ایی ویژه ..

از خوشبختی امیدواری به خوشبختی بگو ..

راستی چه بود و کی دوباره از راه می رسد؟

کی و چگونه بی واسطه بالهای زخم خورده را درمان کنیم ؟

در کدامین سه راهی پوزه ی وراجی ها و حدیث های تلخ انفصال را

به زمین بمالیم ؟

 

             " یک بار دیگر در اوج قصه از جاده عشق سخن می گویم "

 

از گرمایش .. همجواریش ..

              و حرارت داغ بوسه های شادمانه اش ..

بر لبه ی جویبار خلوت شبانه اش  ..

بر لبان سرد وترک خورده ی پریشانی ودرماندگی ..

               از التهاب حس های مشترک در لا به لای بازوان ارغوانی ..

چون نغمه بلبلان در آغوش بیدمجنون و ..

                 فریاد تولد دوباره ی امید بر دامن سپید آرزو !

                                                                     

 " آنگاه که لب ها به اعتراف گشوده می شوند "

 

 


 

 

 

 

 

/ 250 نظر / 11 بازدید
نمایش نظرات قبلی
وحید

با درود دوست عزیزم با پستی جدید بروزم و منتظر نقد و نظر گهرمند شما موفق باشید[گل]

ماهرخ ( خاطرات آبي )

سلام . شعري كه از احمد شاملو نوشتي؛ خيلي زيبا بود ...مرسي . لطفا" به جاي آدرس : http://mahenoghre.blogfa.com آدرس جديد وبلاگم : http://golenoghre.blogfa.com رو در پيوند لينكستانتون تغيير بدين . [گل]

محسن زاده

درود به شما دوست خوبم دعوتید به اشعار عاشقانه در انتظار قدومتان هستم...[گل][گل]

baran

گناهانم را دوست دارم، بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام! میدانی چرا؟! آنها واقعی ترین انتخاب های منند...! +[گل] دعوتی به صدای بارانــــــ ...

شیدا

هر کسی‌ چیزی کم داشت! پدرِ مرحومم خنده، خواهرم سیما جهاز، من کیف و کفش و بیچاره مادرم “خون” رفتیم دکتر گفتند که پسته خوب هست…! پدرِ با هزار مکافات رفت منت کشی‌ِ پسته‌ای که سالیانِ سال با ما قهر کرده بود! یک مشت پسته ی زبان بسته را گرفت و به خانه آورد… بیچاره‌ها لال بودند خشک‌شان زده بود… آمدیم سکوتشان را بشکنیم که دندانِ خواهرم شکست!! گفتیم اشکال ندارد چیزی که عوض دارد گله ندارد…!! حالا من بزرگ شده ام کار می‌‌کنم و جیب‌ام باد می‌‌کند پسته‌ها هم دهانشان تا بناگوش باز می‌‌شود!! هی‌ روزگار هی‌ روزگار….!! [گل]

کامران

سلام دوست من باز هم دعوتید به زمزمۀ سروده ای از اقبال مظفری با نام " لوامع الروایات "

elham

salam mamnoon ke sar zadi be an[گل]

بانو

سلام ببخش مدتی نبودم وبلاگت جدن زیبا و خواندنی هست من لینکت میکنم دوس داشتی تو هم لینکم کن خوشحال میشم...[گل][گل]